• ABONNEREN
  • U kunt zich nu abonneren op onze columns, artikelen en interview specials. U wordt dan via e-mail automatisch op de hoogte gebracht als er een nieuwe column, nieuw artikel of interview special verschijnt.

    E-mail:
    Columns:
    Artikelen:
    Interview
    specials:
    Loopbaan
    magazines:
    U wilt:













« Terug

Het onderhoudspakket

 Door: Adri van der Kemp, directeur BHP Groep

Ooit vertolkte een wat oudere personeelsfunctionaris van een bekende gloeilampenfabriek het heel treffend. “Kijk” zei hij “als we een nieuwe machine aanschaffen gaan we daar natuurlijk zeer zorgvuldig mee om. We kijken nauwkeurig aan welke eisen de ruimte moet voldoen waarin hij geplaatst gaat worden en we sturen uiteraard alle medewerkers die ermee moeten werken naar een opleiding. En het onderhoud moet natuurlijk piekfijn voor elkaar zijn, er zal maar eens iets fout gaan. Maar als we honderd nieuwe medewerkers een werkplek moeten geven, stoppen we ze het liefst zomaar in een hok zonder er verder naar om te kijken”.

Dit was zo’n twintig jaar geleden. Nog voor de invoering van de Arbowetgeving en de Wet Verbetering Poortwachter. Wetten die de werkgever erop drukken dat hij de arbeidsomstandigheden veilig en gezond maakt en houdt. Toch moet ik nog vaak terugdenken aan wat die personeelsfunctionaris zei, want natuurlijk zijn de arbeidsomstandigheden door deze wetten aanzienlijk verbeterd. Stoelen en bureaus zijn aangepast, machines beveiligd en zieke medewerkers worden gere-integreerd. Maar wil dit zeggen dat er nu ook onderhoud gepleegd wordt op ons kostbaarste kapitaal: de werknemer? En houdt dit onderhoud dan ook in dat men de employability van medewerkers blijft bevorderen? Ik denk dat dit in de praktijk nogal eens tegenvalt.

Een moment waarop dit vaak  pijnlijk duidelijk wordt is als men vastloopt, ziek wordt. Maar ook als de organisatie besluit je, om welke reden dan ook, te ontslaan, kun je tot de ontdekking komen dat je een aantal essentiële vaardigheden mist om ergens anders aan de slag te komen.

Lange grijze haren heeft hij. Hij oogt flegmatiek en hij komt intelligent en bedachtzaam over. Peter heet hij, en op het moment dat we elkaar ontmoeten is hij 58 jaar. Verwezen door het UWV, wat toen nog kon, om een re-integratietraject bij ons bureau te gaan volgen. Hij is inmiddels meer dan een jaar werkloos. Hij vertelt dat hij ruim dertig jaar bij hetzelfde bedrijf heeft gewerkt. Weliswaar is het bedrijf een aantal keren overgenomen, maar toch…... Hij heeft zich al die tijd bezig gehouden met het kalibreren van elektronische meetinstrumenten, simpel gezegd: onderzoeken of het instrument meet wat het zou moeten meten en zo niet, zorgen dat het wordt bijgesteld. In het bedrijf was hij de enige die dat kon. Alleen op zijn kamer verrichtte hij zijn taak tot volle tevredenheid van zijn bazen en, hoewel hij ook weleens droomde van iets groots en meeslepends, toch ook van zichzelf. Ofschoon hij wel een beroepsopleiding heeft gevolgd, heeft hij het meeste in de praktijk geleerd. Nee, over verdere opleidingen hebben ze het nooit gehad, zelf ook nooit aan gedacht trouwens. Hij vond het eigenlijk wel prima zo. Zijn ‘echte’ leven speelde zich toch af in zijn vrije tijd. Zijn passie voor spoortreinen bijvoorbeeld. Erg jammer dat op de valreep, acht jaar voor zijn pensioen de Amerikaanse eigenaar van het bedrijf besloot de productie in Nederland te stoppen. Ja, nu staat hij op straat, zomaar op de schroothoop gegooid, maar hij ziet de zaken zeker niet somber in. Een carrièreswitch lijkt hem eigenlijk wel een uitdaging. “Misschien heb jij wel een idee”, zegt hij en hij kijkt mij verwachtingsvol aan. “Jij bent tenslotte de vakman”.

Nee, dat idee had ik niet en we hebben het samen ook niet kunnen vinden. Zijn opleiding en werkervaring waren nu eenmaal te eenzijdig.

Natuurlijk heeft de wetgever ervoor gezorgd dat hij bij zijn oude werkgever een goede bureaustoel had en een kamer met buitenlicht. Uiteraard ging hij naar de bedrijfsarts als hij ziek was. Maar extra studie, het opdoen van een bredere werkervaring; kortom ervoor zorgen dat je in ontwikkeling blijft, was in het onderhoudspakket niet meegenomen.

Peter had geluk. Op mijn aanraden is hij zijn netwerk van oud-collega’s gaan benaderen. Één daarvan werkte bij een bedrijf dat precies zat te wachten op zijn kwaliteiten. Hij had weer een baan. Helaas moeten zijn spoortreinen nu weer wat langer wachten op hun onderhoud.

Adri van der Kemp

Columns    Publicaties