• ABONNEREN
  • U kunt zich nu abonneren op onze columns, artikelen en interview specials. U wordt dan via e-mail automatisch op de hoogte gebracht als er een nieuwe column, nieuw artikel of interview special verschijnt.

    E-mail:
    Columns:
    Artikelen:
    Interview
    specials:
    Loopbaan
    magazines:
    U wilt:













« Terug

Zekerheid

Door: Adri van der Kemp, directeur BHP Groep
Afbeelding: Schilderij van Conny van der Zwan

In onze loopbaanadviespraktijk horen mijn collegae en ik het bijna dagelijks mensen zeggen: “Ik kies voor zekerheid”. Hiermee wordt bedoeld, de zekerheid van een vaste baan bij een stabiele organisatie. Een baan waar men een vast inkomen heeft en waar men nooit ontslagen zal worden. Een baan waar je jezelf kunt ontwikkelen en waar het nog gezellig is. Dat willen we.

Au, ik word oud. Ik merk het als ik terugdenk in de tijd. Toen ik ooit, lang geleden, in dienst trad bij de gemeente Gouda, was dat nog zo. Je werd verondersteld tot je 65e binnen gemeenteland te blijven, waarna een riant pensioen je stond te wachten. En van ontslaan had nog nooit iemand gehoord. Ziek, de gemeente betaalde gewoon door, nog los van de voordelige ziektekostenverzekering die er voor je was. En gezellig was het ook: bij verjaardagen - onder werktijd - bij elkaar op de koffie. Feestavonden, uitjes en allerlei sportactiviteiten werden er georganiseerd.

Vooral mijn vader, een kleine zelfstandige zoals dat toen nog heette, leek het een walhalla. Geen onzekerheid over de inkomsten, niet voor een schijntje keihard moeten werken.

Mij sprak het, tot verdriet van mijn ouders, minder aan. Na een paar jaar verbleven te hebben in dit paradijs, nam ik ijlings de kuiten. Ik vond het er saai.

Kiezen voor iets impliceert ook een keuze tegen iets, in dit geval onafhankelijkheid. Om je zeker te voelen, leg je jouw lot in handen van een ander. De organisatie waar je werkt, de overheid, zij moeten er voor zorgen dat je inkomen gegarandeerd wordt, dat je jezelf kunt ontwikkelen, dat het gezellig is en dat je ziek kan worden zonder angst voor inkomensverlies. Zij staan garant voor je zekerheid.

Om maar eens een open deur in te schoppen: onze samenleving verandert in een razend tempo. (Sociale) zekerheden vallen in een razend tempo weg.

De verhoging van de AOW leeftijd lijkt daarbij nu het belangrijkste thema te zijn. Daarentegen hoor ik bij voorbeeld niemand praten over de groeiende groep 55-plussers die op straat komen te staan en waarvan de overgrote meerderheid nooit meer een vaste baan zal vinden. Dat zij met hun maximum van 38 maanden WW.-uitkering hun pensioen nooit zullen halen, en veroordeeld zullen zijn tot een inkomen op bijstandsniveau, ontgaat de betrokkenen zelf uiteraard niet, maar in de maatschappelijke discussie komt het nauwelijks aan bod. Vinden we het misschien eng om onder ogen te moeten zien dat de zekerheden om ons heen steeds verder wegvallen?

Hoeveel mensen die nu op straat staan, hebben in het verleden hun ziel en zaligheid in handen gelegd van, om maar wat te noemen, een Philips of een ING. Hoe hebben zij vertrouwd op de overheid of de vakbond, die ervoor zouden zorgen dat zij onbekommerd oud zouden kunnen worden.

Hadden zij beter moeten weten? Misschien, maar zoals ik hiervoor heb proberen aan te geven: dit is hoe ze (of we) zijn opgegroeid. Meer spijtig is het dat er nog steeds mensen zijn die denken dat zij hun behoefte aan zekerheid kunnen delegeren bij iemand anders. Hebben zij nog steeds niet door dat we in Nederland de verzorgingsstaat in de vorige eeuw hebben achtergelaten?

Columns    Publicaties