• ABONNEREN
  • U kunt zich nu abonneren op onze columns, artikelen en interview specials. U wordt dan via e-mail automatisch op de hoogte gebracht als er een nieuwe column, nieuw artikel of interview special verschijnt.

    E-mail:
    Columns:
    Artikelen:
    Interview
    specials:
    Loopbaan
    magazines:
    U wilt:













« Terug

Heb je ooit een kind horen zeggen...

Heb je ooit een kind horen zeggen: ik wil filiaalchef van de Albert Heijn worden of afdelingshoofd bij een gemeente. Ik eigenlijk niet. Piloot, dokter, brandweerman, balletdanseres, zanger of misschien wel “iets met computers”, dat stellen de meeste kinderen zich voor van hun toekomst. Maar leidinggevende worden, hooguit als het de baas van Nederland of de wereld mag zijn. Dat dan nog wel.

Door: Adri van der Kemp, directeur BHP Groep

Maar de managers van nu waren toch ooit ook kinderen met een mooie droom? Waarom wilden ze toch zo graag een leidinggevende positie? Is dat omdat ze zo graag het voortouw nemen en zich een echte leider voelen? Hunkeren zij naar het nemen van verantwoordelijkheid? Of zijn er andere motieven. Bijvoorbeeld het verkrijgen van status.

Het zal wel typisch Nederlands zijn, maar als ik cliënten van me vraag wat ze belangrijk vinden in hun werk, wat hun loopbaanwaarden zijn, dan komt een begrip als status meestal op een lage plaats. “Nee, dat heb ik niet zo”, zeggen ze dan en ze lijken het serieus te menen.

Zouden ze het dan voor het geld doen? Als ik de mensheid op zijn blauwe ogen moet geloven, speelt geld vaak ook geen rol van betekenis.

Als je het niet erg vindt, geloof ik ze niet. Uitzonderingen daargelaten zijn we allemaal gevoelig voor wat de wereld om ons heen van ons denkt en we vinden het maar wat mooi als mensen van ons vinden dat we op een prima positie terecht zijn gekomen, dat we macht of zo je wilt gezag hebben. En van dat geld, ik zou zeggen vul het zelf maar in.

De meeste mensen willen ontwikkeling zien in hun carrière, ze willen groeien. Je kunt tenslotte niet altijd hetzelfde blijven doen, je wilt wel iets bereiken. Logisch en natuurlijk, maar groei en ontwikkeling wordt vaak vertaald naar opklimmen naar een hogere positie, en die hogere plek is dan vaak die van manager.

In mijn praktijk vraag ik aan cliënten, die teleurgesteld zijn omdat zij geen manager kunnen worden of die in die rol mislukt zijn, vaak om 10 topmanagers te noemen. Uitzonderingen daargelaten wordt het na 3 namen bij de meeste mensen akelig stil. Meer weten ze er niet.

Daarna vraag ik om hetzelfde te doen met mensen die uitblinken in hun vak. Moeiteloos wordt de ene na de andere advocaat, psychiater, onderzoeker, sporter of kunstenaar genoemd. Hoezo:  geen aanzien en weinig verdienen?

Margreet is diep ongelukkig als we elkaar de eerste keren spreken. Zorgvuldig had zij de volgende - en dacht zij laatste - stap in haar carrière gezet. Toen zij locatiedirecteur op een school werd ging een lang gekoesterde wens in vervulling. Ooit was zij gestart als leerkracht aan dove- en slechthorende kinderen. Op diezelfde school werd ze adjunct directeur. Haar loopbaan verliep gesmeerd. Met het team en haar directeur kon ze lezen en schrijven. Toen ze voor de functie voor locatiedirecteur overstapte naar een andere school werd, wat zo mooi leek, een nachtmerrie. Binnen het team waren grote onoverbrugbare conflicten, haar adjunct bleek niet alleen slecht te functioneren, maar ook een geboren intrigant. De algemeen directeur zag het lijdzaam aan en liet Gods water over de akkers vloeien, zonder in te grijpen.

Om een lang verhaal kort te maken, Margreet ging onderuit. Ook de schuld van het team, de directie. Maar de vraag rees ook:  Was zij de juiste vrouw op de juiste plek? Was zij diegene die het vastgelopen team kon vlottrekken? Nu kan ze, na een stevig arbeidconflict, een heftige burn-out  en een opleiding tot coach, antwoorden met een volmondig “Nee”. Gelukkig heeft zij nu in haar eigen coachingspraktijk meer plezier.   

Toegegeven in bepaalde sectoren is het even zoeken op welke manier je je positie kunt verbeteren. In een school heb je over het algemeen leerkrachten, een paar neventaken en een directeur. Hetzelfde gaat op voor bijvoorbeeld jeugdhulpverleningsinstellingen. Logisch dat mensen er dan al snel voor kiezen dan maar teamleider of schooldirecteur te worden. Maar jammer genoeg betekent dit nogal eens dat en er een slechte baas bij hebben en een uitstekende groepsleider of leerkracht kwijt zijn.

Het hoeft niet altijd uit de hoogte, het kan ook uit de breedte komen.

Columns    Publicaties